اي پيش پرواز کبوترهاي زخمي!
باباي مفقود الاثر! باباي زخمي!

تا ياد دارم برگي از تاريخ بودي
یک قاب چوبی روی دست میخ بودی

توي کتابم هر چه بابا آب مي داد
مادر نشانم عکس توی قاب می داد

يک بار هم از گير و دار قاب رد شو!
از سیم های خاردار قاب رد شو

برگرد! تنها يک بغل باباي من باش!
ها ! یک بغل برگرد تنها جای من باش

اي دست هايت آرزوي دست هايم
ناز و ادایم مانده روی دستهایم

شايد تو هم شرمنده ي يک مشت خاکي
جا مانده ای در ماجرای بی پلاکی

عيبي ندارد خاک هم باشي قبول است
یک چفیه و یک ساک هم باشی قبول است

اي عکس هايت روي زخم دل نمک پاش
یک بار هم بابای معلوم الاثر باش